Algorytm Obecności

Praca powstała na podstawie prywatnej fotografii przedstawiającej dziecko i psa, którego już nie ma. Obraz bada relację między pamięcią, stratą i sztuczną inteligencją jako narzędziem rekonstrukcji emocjonalnej obecności. Proces twórczy łączy malarstwo intuicyjne z estetyką AI: warstwy przypominające skanowanie, ślady danych i organiczne linie tworzą wizualny zapis próby odzyskania wspomnienia. Sztuczna inteligencja nie funkcjonuje tutaj jako generator nowego obrazu, lecz jako współtwórca pamięci — próba nauczenia algorytmu emocji, tęsknoty i bliskości. Praca staje się dialogiem między człowiekiem a maszyną, między tym, co utracone, a tym, co można jeszcze zachować w pamięci. „AI nie zastępuje pamięci. AI próbuje nauczyć się tęsknoty.”